Wesprzyj Sybirak.pl

List z Penley Hall. Antoni Kudrzycki – żołnierz gen. Andersa

Z rozmowy Mirosławem Kudrzyckim
Zebrał i opracował: Józef Porzecki

Rozmowa z Mirosławem Kudrzyckim, urodzonym w 1968 roku w Poczobutach, zamieszkałym w Pohoranach koło Grodna. Jego dziadek Antoni Kudrzycki urodzony w 1899 roku w Poczobutach (obecnie rejon brzostowicki) prowadził gospodarkę rolną w tejże okolicy. 29 sierpnia 1939 roku został w ramach mobilizacji powołany do Wojska Polskiego. Trafił do formacji policyjnej, przeznaczonej do ochrony dróg kołowych. Był szeregowym policji.

24 września 1939 roku pod Brześciem trafił do niewoli sowieckiej. Odtransportowany do obozu jenieckiego w Juchnowie. Według Mirosława Kudrzyckiego, wobec dziadka zastosowano starą sowiecką metodę pokazania rąk, w celu sprawdzenia przynależności do klasy społecznej. 18 kwietnia 1940 roku skierowany został do obozu Griazowieckiego (Obóz jeniecki NKWD w Griazowcu). We wrześniu 1941 roku przybył na stacje Tockoje orenburskiego obwodu, gdzie wstąpił do powstającej Armii Polskiej generała Władysława Andersa. Został skierowany do 19 Pułku Piechoty. Wraz z jednostkami Armii Polskiej przekroczył granicę sowiecko-irańską. W trakcie reorganizacji Armii Polskiej na Środkowym Wschodzie przeniesiony został do 2 batalionu 2 Korpusu Wojsk Polskich, dowodzonego przez generała Władysława Andersa. Służył w Iranie, Iraku, Palestynie i Egipcie. Potem w składzie 2 Korpusu w latach 1944-1945 walczył we Włoszech. Brał udział w walkach nad rzeką Sangro i Rapido w Południowych Apeninach, w bitwie o Monte Cassino i w bitwie pod Ankoną na tzw. Linii Gotów. Był w straży tylnej 8 Armii Brytyjskiej, brał udział w akcjach bojowych w Północnych Apeninach i walkach nad rzeką Senio. Zakończył szlak bojowy wiosną 1945 roku bitwą o Bolonię. W 1946 roku wraz z 2 Korpusem Wojsk Polskich przeniesiony został do Anglii. Służbę wojskową zakończył w maju 1949 roku. Szlak bojowy z 2 Korpusem przeszedł jako sanitariusz frontowy. Został uhonorowany polskimi, włoskimi i angielskimi odznaczeniami. Posiadał brązowy Krzyż z mieczami, Krzyż Monte Cassino (nr 47862), Medal Armii, Gwiazda 1939-1945, Gwiazda Wojskowa, Medal Obrony (wydany w 1949 roku) i Medal Wojny (1949 roku).

Do domu rodzinnego Antoni Kudrzycki nie wrócił, obawiając się kolejnego aresztu i internowania przez władze sowieckie. Zamieszkał w Anglii. W Poczobutach na Grodzieńszczyźnie zostały żona i czworo dzieci. Żona zmarła w 1946 roku. Pierwszy list do rodziny od niego trafił w 1947 roku. Utrzymywał z rodziną kontakt wyłącznie koresondencyjny. Zmarł w 1958 roku. Pochowany na cmentarzu w Penley w Anglii. W Poczobutach mieszka najmłodszy syn Antoniego Kudrzyckiego – też Antoni, urodzony w 1935 roku. Wnuk Mirosław Kudrzycki, syn Antoniego, jest jedynym strażnikiem pamięci w licznej rodzinie Kudrzyckich.

Udostępnij